„W zeszłym tygodniu czołowi politycy ze wszystkich kontynentów uczestniczyli w trzydniowych obchodach jubileuszu pięćdziesięciolecia Organizacji Narodów Zjednoczonych, podczas których wygłaszali płomienne mowy na temat stanu świata” — poinformował dziennik The New York Times w październiku ubiegłego roku. Niemniej tym „płomiennym mowom” często wyraźnie brakowało jednej istotnej cechy — uczciwości. Według wspomnianej gazety mówcy „wzorem polityków z całego świata składali obietnice bez pokrycia, a winą za własne niedociągnięcia obarczali innych”. W artykule zacytowano wypowiedzi ośmiu przywódców państwowych, których słowa stoją w sprzeczności z poczynaniami ich krajów, a następnie sformułowano przyświecającą im dewizę: „Świecie, nie patrz na to, co robię — słuchaj tego, co mówię”. Nic dziwnego, że w czasopiśmie U.S.News & World Report nazwano ONZ „ogólnoświatowym bezdusznym kolosem”.